Ben gisteren aan een boek begonnen van Peter Vermeulen "dit is de titel" is de titel,
nee dit is niet een herhaling maar zo heet gewoon het boek.
In het begin van dit boek wordt iemand met autisme vergeleken met een computer,dat iemand met autisme ongeveer het zelfde de dingen moet verwerken als een computer,je geeft hem een commando en dat moet wel "het juiste" zijn en dan gaat hij iets doen(actie/reactie) ....al geef je iemand met autisme een verkeerd of onduidelijk commando of een opdracht in de vorm van bijv. lichaamstaal dan zal hij niets of het verkeerde gaan doen,of er van in de war raken,en gaan vragen wat er is of wat je bedoeld.(hier reageert een computer dus ook niet goed op.)
Dus dat maakt duidelijk waarom je tegen iemand met autisme een hele duidelijke boodschap over moet brengen en een die juiste info bevat,zodat deze verwerkt kan worden zoals het bedoeld is.(letterlijk)
Voor mij is dat wel een goede houvast om erbij te houden,omdat de communicatie ook vaak fout gaat doordat ik de info niet in een goed "commando" overbreng en daardoor verwarring zaai,of geen goede reactie krijg,of we zelfs ruzie krijgen hierdoor.
Dus moet ik heel goed in de gaten houden dat ik de boodschappen niet in lichaamstaal over kan brengen naar de Aspergers.
(al merk ik dat jr dit wel beter kan lezen als sr dus dat is ook weer per persoon verschillend natuurlijk)
Heel vaak gaat het natuurlijk wel goed,maar die keren dat het fout gaat die blijven vervelend.
Vanavond ga ik verder lezen want ik ben pas in het begin,maar het is wel interresant er stond nog wel meer info in maar deze vond ik wel heel duidelijk voor mij.
4 reacties:
Hierop kan ik maar één antwoord geven: de J. van het tweede of derde leerjaar (4e groep denk ik)
Hij had geleerd over appels, had een proefje erover en zei: ja in de doos in mijn hoofd moet ik nu appels steken. Eigenlijk nog meer: de soorten appels.
Eerste en laatste keer dat wij een letterlijk daarover iets gehoord hebben.
De doos in zijn hoofd is ons nog behulpzaam geweest, bij zijn hulpverleners.
Mooi om te zien dat er een boek over is geschreven.
Ik heb nog maar een paar regels gelezen.
De rest nog niet.
En ineens schiet mij te binnen dat ik de laatste tijd roep dat ik net een copmuter ben.
Voor geprogrammeerd.
Heel vreemd.
Maar zo voel ik mee ook.
Als ik het letterlijk mag nemen als ik het zo schrijf dan voel ik me ook geen mens.
Ik kan beter voor robot door gaan.
Zou veel makkelijker zijn.
Geen gevoelens.
Geen emoties en sociaal hoeven mensen niets van je te verwachten.
Behalve dan de commando's die ze op je invoeren.
Geen zin?
Sla dan op hol en crash gewoon.
Negeer de ander en blijf figuurlijk volkomen stilstaan.
Soms is het zelfs moeilijk emoties te laten zien.
Vreemd eigenlijk.
Jan.
Nota bene toen ik de rest van je aritkel las.
Zag ik dat je hetzelfee verteld als wat Peter Vermeulen ook aangeeft.
Het klopt dus wedeorm volledig hoe ik het beschrijf met dat robot zijn.
Toch zou ik het liefste gewoon een crashte harde schijf geweest willen zijn.
Niet meer te resetten.
Eigenlijk is het dus ook als mensen je kwetsen als mens zijnde.
Dan proberen ze je te hacken met commando's.
Op één of andere manier.
Hebben ze informatie weten te vinden, dan jatten ze dit.
Vertellen ze het door aan anderen.
Heb je een virus in je, als schijf.
En deze wil er nie tmeer uit.
Dan heb je een ongeneeslijke ziekte.
Angline, dank voor dit aritkel.
Heeft me heel erg geholpen.
Maakt me maar waar eens duidelijk dat ik niet achtelrijk ben, en zelf meer weet dan de meesten in de gaten hebbne.
Ofzo.
Of dat ik in ieder geval weet waarover ik praat.
Fijne avond nog.
Jan.
@bedankt greet @fijn@jan dat ook jij er iets aan hebt...grt beide
Een reactie plaatsen