Huishoudelijke hulp

Sinds drie weken hebben we Dinsdagsmiddag´s hulp in de huishouding dat is wel heerlijk,dit is nu voor tijdelijk omdat de grote beurten al langere tijd steeds meer achter gaan lopen.
En wij vooral ik,nu echt zoiets had van dit wil ik niet langer,via mijn vriend zijn thuisbegeleiding hebben we dit kunnen realiseren,al jarenlang tobben we zelf aan en doen het toch steeds zelf op ons tandvlees,we ontlasten steeds elkaar.
En echt het is een verademing moet ik zeggen,de keukenkastjes zijn weer eens van binnen lekker schoongemaakt,met mij samen dan wel,ik kan het niet helemaal los laten.
En de badkamer is vorige week heerlijk gesopt en geschrobd,wel vindt ik het moeilijk om zelf niet mee te helpen,maar ik ga dan ondertussen iets anders doen waar ik allang niet aan toe ben gekomen.
Ik ruim de badkamer uit en zo dat ik ook weer alles zelf terug kan zetten.
Vandaag zijn alles deuren weer eens afgedaan,waar ik of mijn vriend niet gauw aan toe komen,harstikke fijn en het voelt goed.
Doordat ik zelf een burn out heb gehad moet ik erg waken over mijn grenzen en dus niet als ik al gewerkt heb s´morgens meteen door te gaan hier thuis.
Ik moet echt rust nemen en even gaan zitten,en ook uitkijken als de hulp hier is dat ik zelf niet daarna nog door blijf gaan met grote huishoudelijke klusjes.
Liefst zouden wij het helemaal zelf doen en hebben dat ook altijd samen gedaan maar nu gaat het gewoon even niet en zullen we dit moeten accepteren.
Mijn vriend houd zich afzijdig als de hulp er is en laat dit geheel aan mij over omdat hij moeite heeft om iemand aan te sturen en hij kan dit ook niet op zich nemen,is hier niet assertief genoeg voor.
Het is een geweldig meid die hulp,jong en heel rustig maar dat is hier wel fijn.
Ze komt maar twee uurtjes op ons verzoek dit is ook lang genoeg en dan is er toch steeds weer iets aan de beurt geweest.
Vandaag heb ik ondertussen boven gestofd en in de gang en mijn vriend had vanmorgen de raam en voordeur buiten al gewassen,want ook hem stimuleert dit om op Dinsdag een extra klusje te doen,maar moet dit wel in blokken delen en daarin ook niet doordraven.
Maar ik moet zeggen dit lukt hem erg goed de laatste tijd dan bedoel ik in het het huishouden niet in de andere zaken)bank,ziektekosten verzekeraars,en alle administratie wil hij strak in de hand houden.
Door energieklachten en rugklachten van mijn vriend is dit ook zover gekomen en omdat ik het gewoon even niet meer allemaal kan.
Als alles weer een beetje op orde is wil ik het toch weer zelf over gaan nemen,ondanks het nu echt heel erg veel druk wegneemt hier.

Dwang en uitputting

De laatste week steekt de dwang weer de kop op bij mijn vriend,hij is doorlopend met bankzaken bezig(financiën)om dit zo goed mogelijk geregeld te hebben.
En dat is goed dat iemand dit uitzoekt maar niet dagenlang met een rekenmachine en na dagen
helemaal erdoorheen zitten omdat de energie op is.
Hij geeft zelf ook toe dat hij weer last van dwang heeft en dit ook niet wil,het lijkt wel of het nieuwe medicijn de Efexor dit niet voldoende onderdrukt omdat het met de Fluvoxamine een stuk minder was.
Maar of dit werkelijk daardoor komt is onzeker,wel heb ik afgesproken dat ik er niet meer mee bezig ga,ik win het toch niet van die dwang die is sterker als ik en hij bij elkaar.
Nu hebben we afgesproken dat ook hij met de time timer gaat werken om zo zijn tijd te begrenzen,en deze hem dan af moeten remmen in zijn bezigheid die doordraaft.
Het is heel moeilijk ons zoontje heeft ook last van dwang en gebruikt hiervoor ook de time timer dus wat goed is voor jong is ook goed voor oud zullen we maar zeggen......in dit geval.
En door door te draven in zijn activiteiten(dwangmatig)krijgt hij uitputting(batterij weer leeg)
en door de uitputting krijgt hij weer angst en wordt hij weer depressiever.
Dus is het kringetje weer rond en dat moet doorbroken worden dus deze keer gaan we met de time timer(wekkertje wat tot een uur kan worden ingesteld om de tijd te begrenzen)
Hopelijk is de time timer sterk dan wij.We zullen het zien wie wint.

Eten en commentaar

De laatste tijd is er steeds commentaar op het eten door ons zoontje,er is altijd wel iets niet goed
of het is te pittig of er zit een smaakje aan wat niet bevalt,te warm, te koud,te dik of te dun.....etc. etc......
Of hij moet ergens aan denken wat vies is en lust dan zijn eten niet,heel vervelend en wij zijn dat nu ook echt even zat.
Dit is wel vaker zo geweest maar op het moment is het wel weer veel erger aanwezig.
Ik heb ook al vaak gezegd van je mag de groente kiezen en wat hij erbij wil eten maar hij weet altijd wel toch ergens iets bij te vinden wat niet goed is volgens hem.
Ik snap ook wel dat hij dat zo beleeft en dat het voor hem heel overweldigend kan zijn(zijn gevoel, smaak,geur)maar dat houdt niet in dat je altijd maar commentaar kan hebben terwijl wij ons uiterste best doen om de maaltijd voor hem zo goed mogelijk te combineren(en rekening houden met zijn wensen)
Gisteren hebben wij het met hem besproken en hij begrijpt het wel maar blijft toch nog steeds zeggen maar "ik mag toch wel zeggen als ik iets niet lekker vindt",ja,dat mag maar niet steeds weer,in één maaltijd drie dingen niet goed is wel veel en dan elke dag.
En dan nog niet te hebben op de klagende toon waar dat dan op gezegd wordt,het is hem nu wel duidelijk maar dit wil niet zeggen dat hij dit meteen goed kan,maar hij gaat er op letten.
En dat doet hij ook wel,hij gaf aan zelf het ook niet fijn te vinden om dit zo te ervaren en te doen tijdens het eten.
En eten is toch eigenlijk een rustmoment om even samen de dag door te nemen,maar ook dit neemt hij dan te letterlijk en praat dan ook nog aan één stuk door tijdens het eten.
Dit is ook moeilijk af te leren,en zijn mouwen omhoog doen"nooit van gehoord"en goed aan tafel gaan zitten ook niet.
Elke dag moeten wij dat zeggen,echt elke dat opnieuw en dat maal 8 jaar,hij doet zijn best en een keer..........valt het eurootje wel,dat weet ik uit ervaring,en dan zit het er ook echt in.
Maar hoelang het duurt weet je nooit,bij mijn vriend werkt dit ook zo,soms een jaar of langer duurt het voor hij iets op een anderen manier gaat doen en als hij het dan doet blijft hij het ook zo doen,ook al moet het dan soms ineens niet................moeilijk blijft het.
Maarja,we weten waar het aan ligt dus dat maakt het anders en begrijpelijker,maar soms verlies je je geduld toch wel.

cake bakken

Net samen met ons zoontje en het buurmeisje(zijn vriendinnetje) cake in de oven gedaan,12 kleine en één tulbandje.
Ik had van te voren de taken verdeeld en dat ging goed samen,nu zijn ze samen aan het Ds'n(spelcomputertje) waar ze ook samen op kunnen chatten in een pictoroom.
Samen zitten ze nu voor de oven te wachten tot ze klaar zijn en natuurlijk op kunnen gaan eten.
Leuk dat het zo goed gaat samen.

Herfstvakantie

De herfstvakantie verloopt tot nu toe rustig daar ben ik wel blij om want ik
heb zelf nu een hele week vrij van mijn werk,en kan nu even bijtanken.
Gisteren zijn we naar de film geweest s'middags,ik had alles goed voorbereid en
uitgezocht,waar we de auto zouden parkeren,hoe laat we zouden gaan,hoe laat de film begon,geld mee en ik heb zelf gereden zodat mijn vriend niet daarheen hoefde te rijden en minder stress had hierdoor,ook omdat hij de laatste dagen erg duizelig is en zich niet save voelt om te rijden.
Bij de bioscoop aangekomen konden we meteen al een kaartje kopen en nog even wachten tot we naar binnen konden,we hadden kaartjes voor het balkon dat is rustiger vaak en stoelen waar niemand achter ons kon zitten,zodat er geen benen tegen je stoel stampen wat weleens gebeurt als er onrustige mensen achter je zitten(kinderen).
Dit vond mijn vriend wel fijn want dit maakt het voor hem moeilijk om er te zijn,het is al druk in een bioscoop en dan allemaal bewegende,pratende,rennende kinderen etc..
Ons zoontje vond het erg leuk maar houdt zich correct aan de regels niet eerder naar binnen gaan op de stoel blijven zitten,stil zijn tijdens de film,en alles wat niet mag doet hij ook echt niet.
Het was een leuke film 3 D,toen deze afgelopen was wilde ons zoontje direct naar buiten er ontstaat dan meteen een lichte paniek,die over gaat in erger als we dan te lang binnen blijven,hij is dan bang dat de deuren dicht gaan en er niet meer uit kan.
Ook al leg je hem uit dat het niet zo gaat en is toch is dit voor hem beangstigend,plus hij op het moment heel erg bang is voor brand.
Op school is er een brandoefening geweest(onaangekondigd)en dit heeft veel bij hem losgemaakt(in angst,paniek)
ook thuis is hij hier bang voor,terwijl er overal rookmelders hangen,hij heeft nu een brandblusser op zijn kamer en nog is de angst niet helemaal weg,is wel minder naar veel gesprekken met hem om hem gerust te stellen en uit te leggen dat de kans hier heel klein is dat er brand komt.
Alles naar voren halen wat wij er aan doen om geen brand te krijgen(preventie)
dit helpt wel een heel stuk,maar nu gaan we toch nog een vluchtplannetje maken omdat dit hem duidelijkheid geeft,voor als het toch mocht gebeuren.
En hopelijk is het dan weer een stukje weg bij hem,helemaal over zal het niet snel zijn,maar dan kan hij er mee leven en gewoon slapen s'avonds.
Vandaag gaan we nog even winkelen waar hij niet zo van houdt maar hij ging toch mee wat mij verbaasde...meestal heeft hij daar echt geen zin in.
Maar sinds de Ritalin(methylfenidaat)is hij toeganglijk er en redelijker en kan het beter overzien (blijkbaar)
En dat door één zo'n pilletje ik vindt het nog steeds ongelooflijk dat het echt kan werken,minder druk,niet meer neuriën aan een stuk door,stil op een stoel kunnen zitten,en zelfs zijn handschrift op school is supernetjes hierdoor.
Hopelijk blijft het zo zijn werk doen.
Mijn vriend is nu op controle bij de psychiater hopelijk is zijn gesprek daar bevredigend en duidelijk niet dat hij dadelijk weer thuiskomt met onduidelijkheid of dat er iets niet lekker zit.
Even nog een bakje koffie en dan nog maar even iets in huis doen.(huis houdelijk klusje)en vanmiddag lekker even er tussenuit.

Tweede storm overleefd

Na een fijne Zaterdag (zie vorig bericht) volgde een verschrikkelijk Maandagavond,we waren samen naar de psychiater geweest s'avonds en kwamen terug met een rotgevoel althans mijn vriend,hem werd tussen neus en lippen door gezegd dat hij met de Ritalin moest gaan stoppen omdat hij er één keer teveel had geslikt zou hij verslaafd geraken hieraan,en werd het nu
gehalveerd ineens en het moest helemaal naar nul.
Nou dit viel als een donderslag bij heldere hemel bij hem in.En ik zat er weer mooi mee te kijken praat dit maar eens goed?
Boos was hij echt en onzekerheid bracht dit hem,en daar kan hij absoluut niet tegen,ik zei van "je krijgt ze toch nu nog en dat is toch niet meteen".....ja dat helpt als ze hebben gezegd; maar het moet naar nul."
Dus een rotavond voor beide,en nacht daar achteraan de volgende ochtend moest ik werken dus ik ben gewoon doorgegaan,maar toen ik thuis kwam stond het schuim bij hem aan zijn lippen hij
kon dit echt niet hebben,ik heb het Ggz gebeld en uitgelegd hoe en wat er was gebeurt,ja de psycholoog gaat niet over medicijnen dus schuift het door naar de psychiater,die dus vrij was ...
schiet lekker op.
Diezelfde dag is mijn vriend zelf nog gaan mailen naar de psycholoog wat hij niet snel doet dan is het echt erg,en ondertussen zat hij aan de oxazepam die ook niet veel teweeg bracht er niet echt doorheen kon komen.
Woensdag kregen we een mail terug van de betreffende psychiater,dat ze het voorlopig zo wilde hebben en dus bang was voor verslaving,terwijl mijn vriend al zoveel medicijnen heeft gehad,waaronder ook Oxazepam,lorametazepam, etc. en dit altijd goed heeft kunnen beheren en goed mee om is kunnen gaan.
Hij rookt niet hij drinkt niet en hij eet niet eens vet,fastfood,en eet bijv. nooit chocolade of snoep,
oftewel hij leeft al als een monnik en is dus ook nooit verslaafd ofzo geweest,en dan wordt er zoiets tegen je gezegd.?
Ja dan voel je je wel geraakt,en zeker een asperger....in ons geval tenminste(ook ons zoontje is snel geraakt)
Dus toen liep het nog hoger op,mail terug want nu had hij haar email adres ondertussen ook
dus hij dit bovenstaande doorgemaild en niks kwam er meer terug.....
Ook niet van de psycholoog die ook dit bericht had ontvangen,ik was ook boos....maarja je kunt niks.
Donderdag moest hij om 13.00 bij de psycholoog komen en mijn vriend had al een mail weggedaan dat hij dan ook echt duidelijkheid moest hebben,omdat het heel slecht met hem ging hierdoor.
En dat hij dan ook nog een gesprek met de psychiater wilde,dit heeft hij voor elkaar gekregen na veel uitleg en mails.
Ik ben niet meegegaan had mijn buik er helemaal van vol...ook van mijn vriend die maar door bleef malen,ook al kan hij hier niets aandoen ik kon er niet meer tegen.
Na het gesprek was het rustiger niet meteen goed hoor...hij had een compromie met haar kunnen sluiten over de medicijnen dus was het voor beide goed.
De psycholoog had ook nog een discussie met de psychiater gehad hierover dus had het wel voor hem opgenomen dat viel mij dan weer mee,ik had het idee dat ze dat niet zo goed aandurfde
en het toch een beetje een machtkwestie was van de psychiater om de touwtjes in handen te houden,ze noemt het anders,ze is heel erg bezorgd en daarom doet ze zo met de medicijnen...
dus dat nemen we maar aan,en ze wil mijn vriend heel goed begeleiden...dus dat zal het zijn?
Het voelt voor hem anders,dat hij moet bedelen om medicijnen en blij mag zijn als hij inspraak heeft hierin.
Ik laat het in het midden,want mijn vriend neemt ook dingen verkeerd op en legt ook dingen soms anders uit,of het komt niet goed over bij een ander...dus het blijft moeilijk.
Ik laat het Ggz even voor wat het is....en doe even lekker mijn eigen dingen die ik leuk vindt.
Met mijn vriend gaat het nu het duidelijk is hoe verder weer iets beter we mogen nog niet juichen maar het is een stuk beter als van de week,ook al slapen we door de hoge spanningen die er al waren toch nog even lekker apart.Dit geeft ons beide de nodige rust even die we nodig hebben.
Met ons zoontje gaat het gelukkig heel goed,die deed het opvallend goed de afgelopen week
soms was hij mijn vriend wel aan het troosten omdat hij zag dat hij niet lekker in zijn vel zit
dat vindt ik wel vervelend maar dat gaat nu ook weer beter dus kan hij er ook weer voor ons zoontje zelf zijn en wat terug doen.
Nu herfstvakantie en we hopen op een fijne week samen.

Weer samen gewandeld

Vandaag zijn we samen weer een stukje gaan wandelen dit was weer even geleden dit omdat mijn vriend een chronische ontsteking in zijn achillespees heeft en niet ver meer kon wandelen.
Hij is hiervoor nu behandelt in het ziekenhuis d.m.v. eigen groeifactoren die ze uit je eigen bloed centrifugeren en terug in spuiten rondom de ontstoken aangedane pees.(ABC techniek genoemd)
En vandaag lijk het de goede kant op te gaan,het is nu ongeveer drie weken geleden en wij beginnen hoop te krijgen.
Toch wilde hij weer te ver gaan lopen,heb ik weer op de rem moeten trappen voor hem....moeilijk blijft het.
Het deed wel goed om weer even samen te wandelen,ondertussen was ons zoontje naar de scouting dus die was onder de pannen.
Wel met enige tegenzin ging hij naar de scoutinghij heeft moeite met het omschakel moment, van het moeten omkleden en moeten gaan,maar later heeft hij zich er toch bij neer kunnen leggen.
En toen hij terugkwam vond hij het toch weer leuk daar,maar het gaan is vaak een crisismoment.(het omschakelen)